yvonne's columns en kinderverhaaltjes

Tippeltje de mier

Tippeltje de mier en Rudy de race rat,

Er waren al heel lang geen nieuwe bewoners meer bijgekomen in het Tover Hazelaar bos.

En nu was het dan eindelijk zover.

Rudy de rat zou zijn intrek nemen in het oude hol van Kobe konijn en zijn gezin.

Het konijnen gezin was kort geleden uitgebreid met 5 kleine baby konijntjes

en het hol was veel te klein geworden voor zo'n groot gezin.

De bosbewoners waren razend benieuwd naar de nieuwe bewoner en konden niet

wachten totdat het dan eindelijk zover was.

Maar de blijdschap zou helaas maar van korte duur blijken te zijn........

Zou de rust ooit nog terugkeren in het Tover Hazelaars bos?

Tippeltje de mier liep fluitend en niets vermoedend richting het Tover Hazelaar bos.

Genietend kijkend naar alle paddenstoelen die langs het pad groeide.

Hij had een zware rugzak op zijn rug want hij was een paar dagen wezen

logeren bij zijn neef in de grote stad.

Hij was benieuwd naar de nieuwe bewoner en of hij al een beetje gewend was

in zijn nieuwe hol.

En hoe zouden alle bosbewoners de nieuwe bewoner vinden? Zou iedereen goed

op kunnen schieten met elkaar?

Zo liep Tippeltje diep in gedachten verzonken tot hij plotseling finaal omver werd gelopen

door een grote zwarte rat met een zwarte tot op de draad versleten hoed op.

"Sorry heb een beetje haast" riep de rat en rende toen zonder nog om te kijken verder.

De rat was in een mum van tijd in geen velden of wegen meer te bekennen. Het enige

dat je nog zag was een grote stofwolk.

"Ooo die vervelende race rat" zei Dolf de das boos terwijl hij Tippeltje overeind hielp.

"Ik wou dat die race rat hier nooit was komen wonen".

Overal kwamen inmiddels boze stemmen vandaan en Tippeltje die inmiddels overeind stond

en voorzichtig al het stof van zijn lijfje af klopte vroeg: "Wat is hier alle me nootjes aan de hand?"

"Nou" zeiden alle bos dieren in koor, "dat zullen we je eens haarfijn uitleggen!"

Alle bos dieren begonnen boos door elkaar te roepen en te schreeuwen. Tippeltje snapte er

helemaal niks meer van.

"Ho ho ho alle me nootjes nog aan toe" riep Tippeltje, ik kan er geen touw aan vastknopen

als jullie allemaal zo door elkaar schreeuwen.

"Dolf begin jij eerst maar eens met uitleggen wat hier aan de hand is" zei Tippeltje.

"O het is verschrikkelijk Tippeltje, je zal het nooit geloven wat hier allemaal is gebeurd" zei

Dolf de das beduusd.

Het begon eigenlijk al meteen toen Rudy net zijn intrek in het oude konijnen hol genomen had.

Jack en Jill de eekhoorns die druk bezig zijn met hun wintervoorraad kwamen op een middag thuis

en troffen hun hele holletje leeg aan. "Geen nootje meer te bekennen" zei Dolf boos.

"Nee en weet je wat nog het ergste was" zeiden Jack en Jill in koor?, "dat die gemene race rat

ons op een afstandje stond uit te lachen". En weet je wat hij riep? Dat als we onze nootjes terug

wilde hebben, we heel goed moesten zoeken. En weet je waar we ze uiteindelijk terug hebben

gevonden? In die holle boomstam bij het berken bosje.

Inmiddels begon iedereen van woede weer door elkaar heen te schreeuwen.

De een riep: "hij heeft mijn kinderen geplaagd". En weer een ander riep: "en hij heeft mijn schone was vies

gemaakt", en weer een ander riep: "mij heeft hij laten struikelen". "En bij mij heeft hij mijn prachtige witte

vacht bespoten met rode verf" zei Simba de ijsbeer.

Het was wel duidelijk de maat was vol bij de bos dieren. "Ik denk dat het tijd is om maar eens even een

bezoekje te brengen aan onze Rudy" zei Tippeltje de mier. Gaan jullie allemaal maar rustig naar jullie

huisjes dan ga ik naar Rudy toe. Zo gezegd, zo gedaan. Even later stond onze vriend Tippeltje voor het

hol van Rudy de rat. Toen hij een paar keer flink op de deur had geklopt kreeg Tippeltje de schrik van zijn

leven. "tik, tik, pok, pok, ponggggg" klonk het opeens boven op de kop van Tippeltje. Een hele emmer

nootjes werd leeggegooid boven op zijn kop. "auauau" riep Tippeltje verschrikt op. Boven hem op de

onderste tak van een dikke eik zat Rudy de race rat en hij lachte zich een deuk. Toen Rudy de boze blik

van Tippeltje zag zette hij het op een lopen en verdween wederom, een enorme stofwolk achterlatend.

"Ik weet nu in ieder geval hoe hij aan de bijnaam race rat komt" dacht Tippeltje.

"Het is tijd voor een bos dieren vergadering" zei Tippeltje hardop. Hij trommelde alle bos dieren op

en met z'n alle kwamen ze samen bij de boom van Ursula de wijze uil.

"Ik heb begrepen dat die Rudy de rat jullie nogal wat problemen bezorgd" zei Ursula. Het word tijd dat

we hem maar eens een lesje leren. Met z'n allen smeden ze een wel heel gemeen plannetje dat

Rudy flink aan het denken moest zetten. Die middag kwam Rudy thuis en trof zijn hele holletje leeg aan.

"Wat is dit" vroeg Rudy zichzelf hardop af, waar zijn al mijn spullen?"

Buiten zijn hol hoorde Rudy een hoop voetstappen naderen en hij liep naar buiten. Daar stonden alle

bos dieren boos naar hem te kijken. Dit keer ging Rudy er niet vandoor, hij wist dat hij te ver gegaan was

met zijn gemene streken.

"Ik spreek nu namens alle bos dieren" riep Tippeltje met een luide stem. We hebben al je spullen buiten het

Tover Hazelaar bos gezet, het is tijd dat je ons bos verlaat! Rudy ging er dit keer niet als een haas en wind vandoor maar

liep met afgezakte schouders en een gebogen kop zachtjes weg, zijn versleten zwarte hoed in zijn pootjes.

Een klein stukje verder stond hij stil en keek om naar al die lieve dieren die hij zoveel verdriet en ellende had bezorgd.

"Het spijt me zo erg" zei hij toen zachtjes.Ik had er geen idee van dat ik jullie zoveel verdriet deed. Ik zal het echt nooit meer doen, dat beloof ik.

"Mag ik alsjeblieft blijven" snufte Rudy? "Wat vinden jullie daarvan" vroeg Tippeltje aan alle bos dieren?

Zullen we hem nog een kans geven? Er was een instemmend "ja" te horen en Rudy deed een dansje van

vreugde. Vanaf die dag was de rust wedergekeerd in het Tover Hazelaar bos. "En Rudy?" die had zijn lesje wel geleerd.

Want wie zaait, zal oogsten.

Dag Tippeltje de mier, dag Rudy de race rat. Tot de volgende keer.