yvonne's columns en kinderverhaaltjes

Columns

Moeder instinct,

Het was Woensdagavond 5 Oktober 2005. De volgende morgen zou ik op de kop

af 29 weken zwanger zijn.

Al vanaf ik 21 jaar jong ben heb ik de Ziekte van Crohn. Wat een enorme belasting

is voor mijn lichaam. Deze zwangerschap maakte het allemaal dubbel zwaar voor

mijn lijf maar ik genoot van elk moment!

Opeens was daar het bloedverlies. Niet veel, maar het was er wel.

Toch maar even het Sophia kinderziekenhuis gebeld, waar ik ook zou gaan bevallen.

Door de Ziekte van Crohn stond ik daar al onder strenge controle.

Ze wilde me voor de zekerheid toch even nakijken zei de Gynaecoloog, dus wij met zweet in onze

handen daarnaar toe gereden.

Eenmaal op de onderzoek tafel bij de Gynaecoloog was er op het eerste gezicht niet zo veel

te zien. Licht bloedverlies maar "nog" niks om ons zorgen over te maken.

Toch moest ik voor alle zekerheid een nachtje blijven ter observatie.

Halverwege de nacht begonnen de weeen. Ik ging meteen aan de weeenremmers.

Die werkte maar voor heel even. Na een uurtje kwamen ze in alle hevigheid terug.

Nog meer weeenremmers en maar meteen een injectie in mijn boven been met een medicijn

die de longetjes van de baby sneller zouden doen rijpen voor het geval hij geboren zou

worden.

Tegen de ochtend brak er onder de artsen paniek uit. De baby moest eruit en wel meteen.

Zijn hartslag daalde en hij had het niet meer naar zijn zin daarbinnen.

Ik kon nog net Marco die al gebeld was een kus geven toen ze me met spoed naar de

operatie kamer reden.

Geen tijd meer voor een ruggenprik, ik ging meteen onder zeil.

Toen ik bij kwam uit de narcose was mijn eerste en enige vraag "leeft hij nog"?

Er werd met "ja" geantwoord maar hoe het op dat moment met hem ging dat wisten ze niet.

Ze gingen meteen bellen. Even later kreeg ik te horen dat hij in de couveuse lag aan

de volledige beademing.

Ze zouden me meteen naar hem toe brengen.

Marco en ik hadden toen ik net zwanger was met elkaar afgesproken dat hij hoe en waar

ik ook zou bevallen hij bij de baby zou blijven. Ik zou me wel redden.

Toen ze me met bed en al de Intensive Care op reden langs al die couveuses met al

die toeters en bellen eraan richting een couveuse rechts achterin de hoek waar een heel

piepklein ventje in lag met pikzwarte haartjes, wist ik het meteen. "Die is van mij".

Als dat geen moederinstinct is??

Conner Rosslyn onze kleine ster woog 1635 gr.

Van de eerste 48 uur herinner ik me heel weinig. Door veelvuldig op het knopje van de

morfinepomp te drukken voelde ik lichamelijk geen pijn en was ik ook geestelijk compleet

van de wereld.

Pas toen ik de morfinepomp op eigen initiatief had laten verwijderen kwam het "echte" besef

van wat er precies gebeurd was. Midden in de nacht gingen automatische mijn handen naar mijn

inmiddels lege buik en sloeg het besef in als een bom.

Een lege buik en een klein jongetje in de couveuse die lag te vechten voor zijn leven. Het was een

ware marteling. Ik kan het echt niet anders omschrijven.

En toen kwamen de tranen. Na 5 dagen mocht ik naar huis. Daar gingen we met lege handen. Dat was

het moment waarop er iets brak bij ons allebei. Dat gevoel is met geen pen te beschrijven.

Na 8 dagen op de Intensive Care werd Conner overgebracht naar de High Care in Dordrecht.

En toen na 7 lange weken van Bradycardieeen, hersen echo´s en een bloedtransfusie mocht Conner

naar huis. Hij was toen 36 en een halve zwangerschapsweek oud.

We waren de gelukkigste papa en mama van de hele wereld. We zijn zo vreselijk dankbaar dat Conner

het heeft overleefd. En zijn ons er ter degen van bewust dat het ook heel anders had kunnen af lopen.

Ondanks de intense vreugde was er bij mij ook een gevoel van gemis. Waar was dat mooie moment waar naar

ik zo had uitgekeken van dat kleine natte, roze babytje dat ze op mijn blote buik hadden moeten leggen?

En dat we heerlijk door de Kraamverzorgster vertroeteld hadden moeten worden? Waar was de kraamvisite en die eerste

dagen waarop je heerlijk met zijn drietjes in bed hoort te liggen en alleen maar hoeft te kijken naar dat prachtige

babytje? Heel lang heb ik last gehad van dat intense gevoel zoveel gemist te hebben.

Ik herinner me alleen maar een babytje met slangetjes eraan, paniek en angst gevoelens en ik heb nog heel

lang de geluiden van de Neonatologie gehoord vooral snachts in het donker. De piepjes en de schrik die het gaf als

Conner weer een brady kreeg. Dit is zo'n ervaring die geen enkele ouder zou mogen mee maken.

Maar het gebeurd helaas wel, veel te vaak!! En voor al die ouders die het ook hebben meegemaakt, nu op

dit moment mee maken, of die het helaas nog mee gaan maken heb ik mijn ervaring, uiteraard vele malen ingekort in

deze column geschreven. Ik hoop dat het enigzins troost bied en weet je dat je niet alleen staat in deze wervelstorm.

Uiteindelijk ook al heeft het jaren geduurd heb ik er enigzins vrede mee gekregen. Conner is nu 6 jaar en een ontzettend lief, machtig

mannetje. Een jochie met twee stempels. prematuur en hoogbegaafd. Die stempels maken voor ons niets

uit maar zullen altijd een rol spelen in ons en Conner's leven.

En nog steeds, elke dag vertrouw ik op mijn moederinstinct. Net als op de dag dat ik Conner voor de allereerste

keer zag.