yvonne's columns en kinderverhaaltjes

Columns

Je zegt 't soms wel duizend keer.............!!!

De veiligheid van onze kinderen staat altijd voorop.

Dat begint al vanaf 't moment dat je zwanger wilt worden.

Je begint met het slikken van foliumzuur en probeert zo

gezond mogelijk te leven.

En dan vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent

stop je met het drinken van je favoriete wijntje, stop je met het eten

van je favoriete schimmelkaas en eet je geen toastjes meer

met filé american. Ook je biefstukje eet je niet meer rare

maar well done en de kattenbak?? Die moet iemand anders

voorlopig maar even doen.

En dan als je baby eindelijk geboren is komt de volgende fase

van veiligheid om de hoek kijken.

Heeft je kindje het wel warm genoeg, of moet er toch nog een

kruik of belly warmer bij? Uiteraard heb je van tevoren jezelf al goed laten

informeren over wat veilig is.

Zoals elke nieuw bakken mama vraag je jezelf elke dag opnieuw af

of je kindje wel voldoende drinkt. Hoera voor het consultatiebureau

die je daar alles over kan vertellen.

Hoewel de meningen over het consultatiebureau flink verdeeld zijn.

Je hebt uiteraard een goeie maxi-cosi gekocht en ook al druk

nagedacht over een veilige auto stoel voor als je kleine straks

uit zijn maxi-cosi is gegroeid.

Dit zijn allemaal nog maar van die kleine dingetjes waar je je

als mama toch best druk over kan maken. Maar wacht maar tot je

kleintje straks gaat omrollen, zitten, kruipen en lopen. (Sommige kindjes

houden er hun eigen volgorde op na)

Dan komen er weer andere vormen van veiligheid om de hoek kijken.

Wie kent niet die mooie trap hekjes in alle vormen, kleuren en maten

die je kindje ervan moet weer houden om niet de trap op, of af te klimmen??

Maar dan moet je uiteraard niet vergeten hem netjes achter je dicht te doen.

Zoals ik een keertje vergat toen Conner nog heel klein was en net kon kruipen.

Het was ineens zo ontzettend stil in huis dat ik dacht: "hier klopt iets niet".

Zoals je al vermoed zat hij toen al prins heerlijk halverwege de trap naar zolder.

En dan die keer dat ik als verwoed kaarsjes brander netjes alle kaarsjes

buiten het bereik van kleine kinderhandjes had gezet. En er niet op bedacht was

dat Conner er met een reuze draken knuffel wel bij zou kunnen en de staart van

het dier in kwestie flink verschroeide.

En wie kent niet die hoekjes die je op scherpe randjes kan plakken om te voorkomen

dat kinderen zich daar aan bezeren?? Maar uiteraard heeft niet iedereen die dingen

en gebeurd het een keertje dat je ergens op visite bent en met havik ogen al die

scherpe puntjes en randjes in de gaten houd, en toch een keer te laat bent...!!

Hoe goed we als ouders of verzorgers ook onze best doen, een ongeluk zit in een

klein hoekje en elk kind ontsnapt wel eens aan de aandacht van zijn ouders.

Tja de wereld is een mooie speeltuin en je kind gaat op ontdekkingstocht.

Je bent net een politieagent die de hele dag achter zijn kind aanrent: "niet doen

lieverd dat is au". Niet doen lieverd dan ga je vallen.

Klinkt bekent niet waar..??

En dan is daar de leeftijd dat je kind "echt" de wereld gaat ontdekken.

Je weet dat je ze een keertje los moet laten.

Je hebt ze al van kleins af aan geleerd hoe ze veilig moeten oversteken

en laat ze dan op een dag alleen naar het kleine speeltuintje gaan één

straat verderop.

Ik weet nog dat ik stiekem achter Conner aan ging om te kijken of hij

daadwerkelijk met oversteken wel naar links en naar rechts keek. Uiteraard heeft

Conner dat nooit gemerkt, hij moet immers wel het gevoel hebben dat ik hem vertrouwd.

Ik weet nog dat ik altijd heel bang was dat hij naar de sloot zou gaan.

Hier in de wijk is ontzettend veel water. Conner zat dus al vroeg op

zwemles.

Afgelopen weekend zagen we maar weer hoe belangrijk een zwemdiploma

is. We gingen wandelen in het Wantijpark gewapend met emmer en schepnet.

Conner ging compleet los en schepte het ene na het andere goedje uit

de sloot, driftig op zoek naar een dikke water slak.

Uiteraard had ik al gewaarschuwd: "Conner kijk uit straks val je er in".

Maar maakte dat indruk?? Nope, echt niet.

En zoals te verwachten lag Meneer ineens languit in de vijver. Compleet

overdekt met kroos kroop hij de kant weer op met een gigantische pruil lip.

Oo wat was hij boos. En heeft hij ervan geleerd?? Nou dat denk ik

niet want eenmaal thuis, schoon gepoetst en niet meer ruikend naar een

dood dier zei hij dood leuk: "Mam de volgende keer als we weer gaan

schepnetten en ik val erin pluk ik meteen zo'n mooie waterlelie voor in

onze vijver". Dus de volgende keer gaan we gewoon weer gewapend met

emmer en schepnet naar het Wantijpark.

Lang leve het zwemdiploma....!!!

Tegenwoordig waarschuw ik niet meer duizend keer. Ik zeg het één keertje.

Als je een kind hebt zoals de mijne die alles zelf wilt ervaren dan helpt

het toch niet.

Ik heb geleerd dat ze van vallen en opstaan groot worden en ben ik

tegenwoordig banger van de "echt" grote gevaren zoals een pedofiel

of kinderlokker.

Daar lopen er tegenwoordig te veel van rond en ééntje van dat soort

is al teveel. Daar draait echt mijn maag van om.

Ook het loslaten blijf ik moeilijk vinden. Als ik denk aan al die dingen

die nog komen gaan. Uitgaan, vriendinnetjes, drank en drugs, crossen

met zijn brommer,evt studeren en later het autorijden etc etc......!!

Ik moet er nog even niet aan denken, en natuurlijk weet ik dat je daar ook naar toe groeit.

De volgende stap word dat Conner alleen naar school wilt lopen: "mama ik kan het wel alleen".

Maar gelukkig ligt dat nog even in het verschiet.