yvonne's columns en kinderverhaaltjes

Columns

Intuitie,

Mijn hoogbegaafde Zoon van 6 is dol op zijn Juf. Ze weet hem zo te sturen en

uit te dagen dat hij het echt uitstekend doet in de klas.

Elke dag weer gaat hij met veel plezier naar school.

Altijd eerst even voor het raam van de klas kijken of de Juf er al is, altijd even zwaaien

en altijd zwaait de Juf enthousiast terug.

Kortom het liep allemaal op rolletjes.

Nu ligt het net even anders. De Juf is met (zwangerschap) verlof gegaan.

Tot groot verdriet van Conner. Die haar echt ontzettend mist. En ik ook.

Twee andere Juffen zijn voor haar in de plaats gekomen. Eentje op Maandag

en Dinsdag en de andere Juf op de rest van de dagen.

Het zijn hele lieve Juffen maar..........tja het is zijn eigen Juf niet.

Zijn eigen Juf die zo ontzettend goed om kan gaan met zijn hoogbegaafdheid,

die zo goed zijn eigen taal spreekt en waarbij hij volgend jaar ook in de Plusklas

komt.

Een Juf die het voor elkaar krijgt hem ondanks zijn mega discrepantie

(onbalans tussen verbaal en performaal 1q) zelfs de meest "moeilijke" taken te laten maken.

En nu komt ze dus voorlopig even niet op school en zal Conner het even met zijn

twee andere Juffen moeten doen.

Die misschien niet zo gecharmeerd zijn van het feit dat Conner nooit en te nimmer stil zit op zijn stoel.

En dat hij soms aan een stuk door praat.

De verandering van twee nieuwe Juffen, de nieuwe indeling van de klas en de

andere werkwijzen van de Juffen, het is allemaal teveel voor Conner.

Hij kan zo ie zo erg slecht tegen veranderingen. Als er iets verandert moet worden

in huis doen we dat met hem erbij zodat hij ziet wat we doen.

Da's niet altijd handig want hij kan zich bijzonder goed tegen alles aan bemoeien!!!

En uiteindelijk verandert er dus helemaal niets!!

Nu hebben Marco en Ik dus weer even een zorg extra. Gaat hij er nu met de pet naar gooien?

Of gooit hij er straks helemaal het bijltje bij neer. Zorgen waar we het uiteraard voor het vertrek

van de Juf met haar over gehad hebben. En hoe gaan de andere Juffen om met het stappen plan

dat speciaal voor Conner is opgesteld?

Al die vragen en zorgen zijn reeel. En we moeten goed kijken en luisteren naar de signalen die Conner uitzend.

Het belangrijkste is dat hij lekker in zijn velletje blijft zitten.

Maar wanneer grijp je in?? Je wilt ook weer niet de grote zeurkous Vader en Moeder van de klas zijn!!

Maar we hebben wel geleerd om daar maling aan te hebben, laat ze maar denken, laat ze maar lullen.

Het gaat tenslotte om ons kind.

Als ik alles zo probeert te relativeren en probeer dat nare gevoel in mijn onderbuik te negeren,

denk ik bij mezelf zijn het gewoon de zorgen of is het mijn intuitie die mij iets probeert duidelijk

te maken??

Een ding is zeker, volgende week maar weer even op gesprek!!