yvonne's columns en kinderverhaaltjes

Columns

Ik voelde me eindelijk begrepen,

Steeds vaker krijg ik als antwoord: "ik heb alleen gespeeld mama" als ik Conner vraag

met wie hij heeft gespeeld in de pauze op school.

Ook hier thuis blijft Conner steeds vaker in de tuin of binnen spelen bij mij.

Als ik hem dan vraag: "waarom ga je niet lekker met de jongens buiten spelen"?

krijg ik steeds vaker te horen dat hij de dingen die de jongens doen niet leuk vind.

En dat de dingen die hij leuk vind de jongens weer niet leuk vinden.

Kortom Conner gaat zich steeds vaker afzonderen.

Ook de Juf op school was dit al opgevallen. Gelukkig zijn er nog wel een paar kinderen

waar hij wel eens mee speelt, vooral met één meisje kan hij het heel goed vinden.

Volgens de Juf lopen ze ook vaak samen hand in hand in de rij. Je merkt gewoon heel

goed dat de kloof tussen mijn hoogbegaafde zoon en zijn vriendjes en

vriendinnetjes te groot word.

Ik als moeder vind dit verschrikkelijk. Welke moeder wilt nu niet dat haar kind

hordes vriendjes en vriendinnetjes heeft? Om heel eerlijk te zijn zou ik al

enorm blij zijn met eentje....!!!

Uiteraard heb ik al duizenden keren geprobeerd Conner te stimuleren om

lekker naar buiten te gaan om met de jongens te spelen en toen vorige week

kreeg ik ineens als antwoord: "oke mama als jij dat wilt ga ik wel".

"Als ik dat wil" vraag ik Conner geschrokken? Wat bedoel je daar mee lieverd??

"Ik ga wel buiten spelen mama als jij dat graag wilt".

Ik begin Conner uit te leggen dat hij niet van mij naar buiten hoef maar dat buiten

spelen met andere kinderen zo leuk kan zijn, en dat ik het vervelend vind dat

als hij telkens "nee" zegt als kinderen hem komen halen dat ze dat straks niet meer

zullen doen.

"Dat vind ik niet erg mama" zegt Conner dan, ik ben toch veel liever alleen.

Dat was weer zo'n moment waarop mijn moeder hart een beetje brak.

Wat moet ik hier nu mee vraag ik mezelf af?

En wat moet ik doen als een "vriendje" bij Conner in de klas vraagt of hij bij Conner een

boterhammetje mag eten? Een "vriendje" die nooit bij Conner komt spelen of die

hem nooit bij hem thuis uitnodigd?

Een "vriendje" die hij al twee keer heeft uitgenodigd voor een feestje en waarbij

hij nooit werd terug gevraagd??

"Liever niet denk ik"..... "Een andere keer" zeg ik vriendelijk lachend tegen het "vriendje".

Maar goed denk ik dan als we samen naar huis lopen. Had ik de keus niet aan Conner

over moeten laten? Laat ik me soms te veel meeslepen door boosheid?

Natuurlijk ben ik boos, boos op een situatie waar ik als moeder totaal geen grip op heb..!!

En wat doe je als je kind (bijna) nooit word uitgenodigd voor een feestje?

Als je in mijn hart kijk zal ik het feestje voor Conner zijn verjaardag liever overslaan.

Moet ik Conner kinderen laten uitnodigen op zijn feestje terwijl ze hem ook

niet vragen? Ik vind dit zooo ontzettend lastig. En zo ontzettend pijnlijk.

En aan de andere kant heeft Conner net zo veel recht op een leuk feestje als

elk ander kind.

Uiteraard heb ik dit onderwerp al heel vaak met Conner besproken en reageert

hij de ene keer heel emotioneel en de andere keer heel laconiek.

Misschien doet het mij op dit moment meer zeer dan bij Conner zelf.

Ik weet dat het mes twee kanten snijd. Conner kan er niks aan doen als andere kinderen

hem niet snappen, maar die kinderen kunnen er ook niks aan doen dat ze Conner niet

snappen als hij een gesprek begint over Meteorieten of het ontstaan van de Aarde.

Levensvragen waar de meeste kinderen nog totaal geen weet van hebben.

Ook is het voor beide partijen lastig als er een mega bouwwerk in elkaar is gezet

en dat er dan volgens Conner niet mee gespeeld mag worden anders staat het niet meer

zoals het in elkaar is gezet. En uiteraard moet het in elkaar worden gezet zoals Conner

het in "zijn hoofd" ziet.....

Vorige week heb ik een ontzettend fijn gesprek gehad met iemand met ontzettend veel

ervaring op het gebied van hoogbegaafde kinderen.

Ze heeft me niet alleen veel stof tot nadenken gegeven maar ook heel veel angst

en verdriet bij mij weggenomen.

Als Conner niet buiten wilt spelen, nou dan doet hij dat toch lekker niet. Laat hem de keus!!

En geef gewoon dat kinderfeestje maar houd het klein. Alleen kinderen waar

Conner zich helemaal bij op zijn gemak voelt.

Ook heeft ze me hand vaten gegeven om met Conner zijn verdriet om te gaan.

Sommige "vriendjes" zijn nu eenmaal geen "echte" vriendjes. Vrienden horen

er altijd voor je te zijn en niet alleen wanneer het hun uitkomt.

Gelijkgestemde vrienden vind hij niet op school of in de straat, maar ze komen

vanzelf op zijn pad, dat weet ik zeker.

"Ik snap zo goed hoe je je voelt" zei ze tegen me, en ik voelde me eindelijk

begrepen........!!!!