yvonne's columns en kinderverhaaltjes

Columns

Een bijzonder verhaal over een wel héél bijzonder kind…!!

 

Vrijwel iedereen kent wel een kind dat “anders” is.

Een kind dat zwakbegaafd is of juist hoogbegaafd. Of een kind met b.v. autisme of ADHD etc.

Ook weten de meeste van ons wel tegen welke problemen deze kinderen aanlopen, en waar je als ouders van zo’n kind tegenaan loopt.

In b.v. de thuissituatie, de omgeving, maar ook op school.

Helaas zijn veel scholen tegenwoordig nog niet goed uitgerust om deze kinderen op school gepast onderwijs te bieden. Uitzonderingen daargelaten, zoals bv bij Conner op school…!!

Maar stel nu dat je kind niet zwak of hoogbegaafd is, ook geen autisme of ADHD heeft maar iets heel anders.

Iets waar je maar héél weinig over hoort, maar dat er wel is.

Laatst hoorde ik een wel héél bijzonder verhaal van een moeder, over een wel héél bijzonder kind.

Ook dat kind hoort thuis in het hokje “anders”, maar daar komt bij dat je hier maar zelden iets over hoort. Ik vroeg me af hoe dat komt? Hangt er nog een sfeer van taboe omheen? Of komt het gewoon omdat we er nog maar zo weinig over weten?

Dit is het verhaal van Tom, een jongetje dat al heel vroeg wist dat hij een meisje wilde zijn.

 

“Ik denk dat het zo rond zijn tweede jaar begon” verteld Tom’s moeder aan mij.

Hij kreeg toen interesse in meisjeskleding. Toen hij b.v. een keer in de zomer de kleertjes van een nichtje zag liggen trok hij die aan.

Ook qua verkleedspullen geeft hij de voorkeur aan prinsessenjurken en een Mega Mindy pak boven b.v. een piraten of boeven pak.

Naar school neemt hij graag een beker en een luchtrommel van K3 of prinsessen mee.

Als ik haar vraag hoe de kinderen en de Juffen op school daarmee omgaan zegt ze: “De kinderen in de klas moesten er in het begin erg aan wennen maar de Juffen hebben dat prima opgelost door er met de hele klas over te praten. In de klas word hij dan ook niet geplaagd, maar juist volledig geaccepteerd. Alleen de kinderen van de hogere groepen moeten vaak lachen als hij naar school gaat in zijn Mega Mindy pak.

“Het zijn niet alleen meisjes dingen hoor” verteld de moeder mij lachend, hij houd ook ontzettend van voetbal en andere ruige “echte” jongens spelletjes. Ook speelt hij zowel met jongens als met meisjes.

Toen Tom een keertje bij een vriendinnetje was wezen spelen, kwam hij thuis met make-up.

“Hoe reageert de familie en de omgeving hierop” vraag ik haar??

“Mijn man had er in het begin best moeite mee” verteld ze, maar ik heb het vanaf het begin af aan geaccepteerd. De familie heeft het nu ook redelijk geaccepteerd, het is de omgeving die er het meeste moeite mee heeft.

Zo heeft Tom een kinderwagen en een baby born maar daar mag hij alleen binnen of in de tuin mee spelen. En soms zeggen we tegen Tom dat iets echt niet kan om hem tegen de buitenwereld te beschermen. Voor onszelf maakt het absoluut niet uit.

Het is al vaker gebeurd dat hij buiten liep in zijn Mega Mindy pak en er grotere kinderen riepen: Héé kijk nou eens, een jongen in een Mega Mindy pak.

Waarop ik riep: “Joh wat geeft dat nou hij vind dat leuk”!!!

Je hebt toch altijd sterk het gevoel dat je hem moet beschermen, want dat plagen is voor Tom ontzettend pijnlijk.

“Hoe gaat Tom er zelf mee om” vraag ik aan de moeder van Tom?

“De ene keer is hij erg verdrietig en de andere keer maakt het hem allemaal niks uit” zegt Tom’s moeder. Het ligt geheel aan de situatie.

Zoals die ene keer dat Tom toch met zijn kinderwagen buiten liep. Toen werd hij door zijn nichtje uitgelachen. Hij wilde toen absoluut de kinderwagen niet meer duwen.

 

Een kind begint tussen zijn tweede en derde levensjaar zijn Gender-identiteit te ontwikkelen, dat betekent dat een kind dan gaat beseffen van welk geslacht het is.

Dit besef, een jongetje of een meisje te zijn gaat gepaard met het ontwikkelen van gedrag dat typerend is voor het geslacht dat je hebt.

Zo gaan jongetjes, jongens gedrag vertonen, en meisjes - meisjes gedrag. Het zogenaamde kopieren.

Ongeveer 10% van de kinderen van 4 jaar vertoont gedrag dat niet bij zijn of haar sekse hoort.

Het gaat dan om jongetjes die graag met poppen spelen, en meisjes die graag met auto’s spelen.

Bij de meeste kinderen hersteld dit gedrag binnen 2 jaar tot gedrag dat duidelijk past bij hun sekse.

Slechts een kleine groep kinderen blijft voorkeur houden voor het speelgoed, spelletjes en het gedrag van de andere sekse. Je zou dan kunnen spreken van een Gender-identiteits-stoornis.

 

“Tom zat op de peuterspeelzaal toen hij voor het eerst zei dat hij héél graag een meisje wilde zijn” verteld Tom’s moeder.

“Schrok je daar niet enorm van” vraag ik aan haar??

“Nee eigenlijk niet” zegt Tom’s moeder. Ik heb Tom gezegd dat dat goed is. Tom is Tom en hij hoeft voor niets en niemand te veranderen.

Wij hebben hem geaccepteerd zoals hij is.

“Tom is nu bijna 5 jaar” zeg ik tegen Tom’s moeder. Het kan dus nog alle kanten op.

“Tja en anders maar niet” zegt Tom’s moeder resoluut….!!!

 

Ik vond die laatste zin van de moeder van Tom ontzettend sterk. Daaruit blijkt dat ze het ook echt voor de volle 100% geaccepteerd heeft.

Dit verhaal bleef me zo ontzettend bezighouden dat ik gewoon zeker wist dat het de bedoeling was dat ik er over zou schrijven.

Ik wilde dit verhaal zo ontzettend graag onder de aandacht brengen, want ik weet zeker dat er nog veel meer kinderen rondlopen zoals Tom.

Uiteraard was dit maar een fragment van het hele verhaal, maar ik vond het verbijsterend om te horen hoe er soms naar deze kinderen gekeken word.

Mensen die het niet accepteren als een jongetje b.v. een kinderwagen voor zijn verjaardag vraagt en het dan ook nog krijgt.

“Het is toch een jongen” zeggen ze dan..!!

“Ja en wat dan nog” stel ik mezelf de vraag? Moet je een kind dan tegen zijn wil veranderen?

Met als gevolg dat het kind dan dood en dood ongelukkig word?

Maar laten we wel wezen, hoe je dit als ouders ook aanpakt, het kind zal hoe dan ook tegen heel veel vervelende dingen aanlopen.

 

Dank je wel lieve mama van Tom voor je bijzondere verhaal, over een wel héél bijzonder kind…!!!