yvonne's columns en kinderverhaaltjes

Columns

Deja vu,

Terwijl ik door de supermarkt loop kijk ik lachend naar een klein meisje dat uit elke schap wel iets pakt

en het dan bij haar moeder in het winkel mandje legt.

Haar Moeder die de spulletjes dan weer netjes terug legt in het schap en geduldig uitlegt dat ze die spullen

niet nodig hebben.

Dat gaat lang goed bij de schappen met koffie, blikken soep en de rookworsten maar dan komen de

schappen met koekjes en snoepjes.

En ja je voelt het waarschijnlijk al aankomen..!!

Het meisje grijpt een pak Dora koekjes en stopt ze in het mandje bij mama.

En mama legt de Dora koekjes zonder verdere uitleg en met een wat benepen gezicht weer terug in het schap.

Het kleine meisje laat zich vervolgens op de grond vallen, maait wild met haar armpjes en beentjes heen en weer

en zet het luidkeels op een krijsen.

Op dat moment denk ik terug aan die ene keer in de supermarkt met Conner toen hij ongeveer 3 jaar oud was.

Toen we getuigen waren van net zo'n incident. Die keer betrof het een jongetje van een jaar of 4 die zich luidkeels

op de grond stortte.

Daar stond Conner dat kleine jochie als aan de grond genageld en met open mond toe te kijken naar dat spartelende

hoopje op de grond.

Conner die al vanaf zeer jonge leeftijd verbaal erg sterk is, die kan manipuleren als de beste, die bijzonder goed

kan redeneren en waar je al heel jong een goeie discussie mee kan voeren.

"Wat doet hij nou" vraagt Conner vol verbazing aan mij? Waarom ligt dat jongetje daar zo te krijsen?

"Omdat hij graag een snoepje wil en het niet krijgt" antwoord ik.

"En helpt dat dan" vraagt Conner? "Tja bij de ene mama wel en bij de andere mama niet" antwoord

ik als we richting de kassa lopen?

"En wat zou jij doen mama" vraagt Conner en kijkt me recht aan? "Hard weglopen" antwoord ik.

Waarop hij lacht en zegt: "ja dat dacht ik wel".

Nog geen week later staan we in dezelfde supermarkt op precies dezelfde plek en hij vraagt: "mag ik een snoepje"?

"Nope" antwoord ik resoluut. Dan kijkt hij om zich heen of er niemand in de buurt is en dan naar mij.

En ik weet het meteen, hier komt mijn eerste supermarkt nachtmerrie en zeer zeker ook meteen de laatste..!!

Conner stort zich op de grond, maait met zijn armen en benen heen en weer en schreeuwt: "IK WIL EEN SNOEPJE".

Het is werkelijk zo gemaakt, zo onecht dat ik een mega lachbui op voel borrelen.

Ik kijk hem aan en zeg: "wat in vredesnaam doe jij nou en met stevige passen loop ik weg.

Achter me hoor ik Conner roepen: "het werkt echt niet he Mam"?

"Nope maar dat wist je toch al van te voren" roep ik terug.

"Ja dat wel" zegt Conner als hij weer naast me loopt. Maar ik mag het toch wel proberen?

Ik schrik op uit mijn overpeinzingen en besef dat ik nog steeds naar dat kleine meisje en haar

moeder staat te staren. Die laatste kijkt me met een vernietigende blik recht aan.

"Sorry" zeg ik terwijl ik me langzaam omdraai, Ik had even een Deja vu.