yvonne's columns en kinderverhaaltjes

Columns

De verstrooide professor,

 

Iedereen die wel eens te maken heeft gehad met een hoogbegaafd kind of er eentje kent, weet waar ik het over heb.

Het verstrooide professor gedrag. Althans zo noem ik het altijd.

Het is één van de nadelen van Hoogbegaafdheid waar wij elke dag weer tegenaan lopen.

Ik merk dat Conner er erg veel hinder van ondervind, en ikzelf?? Ik word er soms echt knettergek van…!!

Het begint smorgens vroeg al met aankleden, eten en naar school gaan, en het eindigt pas als Conner savonds in zijn mandje ligt.

 

Om maar even een voorbeeld te geven van het moment dat Conner uit zijn bed komt, tot aan het moment dat hij naar school gaat.

“Conner ga jezelf even aankleden” roep ik vanuit de badkamer, dan kunnen we zo gaan eten.

“Oke mam, ik ben al bezig” hoor ik Conner terug roepen vanuit de slaapkamer.

Even later komt hij inderdaad netjes aangekleed de badkamer in lopen om zichzelf te wassen.

Tot mijn grote verbazing zie ik als ik de slaapkamer inloop een setje ondergoed van Conner liggen en ik loop ermee naar de badkamer.

“Wat is dit” vraag ik aan Conner die in de badkamer absoluut niks loopt te doen.

“Ooo tja” zegt hij met een glimlach, vergeten.

Conner kleed zich weer uit en ik loop op mijn gemak naar beneden om alvast de tafel te dekken.

Even later komt Conner inmiddels helemaal toppy aangekleed naar beneden om te eten waar hij gemiddeld een minuut of twintig over maar liefst één boterham doet.

Na het eten zijn de Heremietkreeften aan de beurt. Je zou denken dat het verzorgen van die beestjes na ongeveer bijna twee jaar routine zou moeten zijn, maar nee.

Nog steeds vergeet hij of het water, of het eten, of het sproeien van het terrarium.

Meestal is er nog even wat tijd over om iets voor zichzelf te doen en gaat hij even zitten tekenen.

“Ga je zo plassen lieverd” zeg ik tegen Conner, je moet zo naar school.

“Ik heb echt geen donder zin” zegt hij zuchtend en blazend als hij naar de wc toe loopt.

“Helaas lieverd” zeg ik resoluut. Je moet toch, dus je kan er beter maar het beste van maken.

“Je schoenen staan bij de achterdeur” zeg ik als hij een paar tellen later de wc uit komt.

Helaas is Conner altijd met van alles bezig (of met helemaal niks) behalve waar hij bezig mee zou moeten zijn, dus herhaal ik nogmaals dat zijn schoenen bij de achterdeur staan.

De tijd tikt door en nog steeds loopt Conner in de rondte zonder schoenen.

Als ik herhaal dat hij zijn schoenen aan moet trekken, omdat hij anders te laat op school komt loopt hij naar de voordeur om zijn schoenen aan te trekken.

“Waar zijn mijn schoenen mam” roept hij vanuit de gang?

“Ze staan bij de achterdeur Conner” zeg ik met een diepe zucht.

“Dan had je dat moeten zeggen” roept hij vanuit de gang, dan had ik dat geweten.

Ik knipper drie keer met zijn ogen en tel op mijn gemak tot honderd.

Als hij eindelijk zijn jas aan heeft en klaar is om naar school te gaan, krijg ik een kus en een knuffel, die hij overigens nooit maar dan ook nooit vergeet en loopt hij zoals elke ochtend zonder rugtas de deur uit.

“Vergeet je niks” roep ik hem na?? Hij kijkt naar zijn schoenen en zijn jas en schud dan “nee” met zijn hoofd.

Ik hou zijn tas omhoog en hoor een “oja” waarna hij terug komt lopen om zijn rugtas aan te pakken.

Nog een kus en een knuffel en hij is eindelijk op weg….en ik?? Ik ben vermoeid, maar mijn hart slaat een slag over van liefde als ik dat ventje met die grote blauwe rugtas naar school zie lopen.

Als ik even later naar de badkamer loop om de wasmand te pakken ligt daar, je raad het al, een ongebruikt, nog kurkdroog washandje. En ben ik verbaasd? Nope….!!

 

Conner zit net in groep 5. Een nieuw school jaar, met nieuwe regels, en een nieuwe Juf.

In het begin was het even wennen voor Conner. Het tempo ligt een stuk hoger, en ook aan de Juf moest hij wennen.

De Juf heeft al vaker met Hoogbegaafde kinderen te maken gehad en ook dit jaar zitten er meerdere in de klas.

Gelukkig herkent ze het verstrooide professor gedrag heel goed.

“Vergeet je niks Conner” vraagt ze meer dan eens? En wijst ze Conner erop dat hij nog steeds zijn jas aan heeft.

Als ze ziet dat zijn bolletje even overuren maakt, laat ze hem even een wandelingetje maken naar het copieerapparaat. Al met al zijn we dik tevreden met deze Juf.

 

Wat ik wel gemerkt heb over de jaren heen is dat ik Conner maar één opdracht tegelijk moet geven.

Dus niet van: “Conner ga je even plassen, doe je schoenen en je jas aan, en vergeet je tas niet”.

Maar één ding tegelijk.

Conner is zelf degene geweest die mij daarop heeft gewezen. Ik heb dan ook geleerd om heel goed naar hem te luisteren.

Ik neem aan dat heel wat mensen zichzelf of hun kinderen etc. in dit verhaal zullen herkennen.

Tips, commentaar of wat dan ook zijn van harte welkom op b.v. mijn Facebook pagina.

 

Ik ben mega trots op mijn grote, kleine verstrooide professor. Trots op wat hij tot nu toe heeft bereikt, trots op hoe hij met alles omgaat en trots op het feit dat hij een ontzettend lieve knul is geworden.

Kortom ik ben een hele trotse mama…!!!