yvonne's columns en kinderverhaaltjes

Columns

De beruchte uitnodigingen,

We kennen het allemaal wel de verjaardagsfeestjes van de klas??

En ook kennen we allemaal de rangorde of ik zou liever zeggen de pikorde van de klas??

Je hebt de popie jopies, je hebt de "gewone kids" en de zogeheten pispaaltjes.

En dan heb je nog een groepje. Een groepje kinderen dat zo "anders" is.

De zogeheten hoogbegaafde kinderen. En bij dat groepje hoort onze zoon.

Ik noem hem niet hoobegaafd maar bijzonder..!! Want dat is hij..!!

Als bij onze zoon de feestjes periode weer aanbreekt in een klas waar de kinderen heel dicht op elkaar

jarig zijn breekt bij mij het zweet al weer uit. Zullen ze hem dit jaar wel vragen? Al is het maar een of twee keer.

En dan kijk ik naar al die vragende smoeltjes in de klas als er weer een jarige zijn uitnodigingen staat

uit te delen.

De popie jopies staan uiteraard voorop want die weten dat ze er toch wel een uitnodiging zullen krijgen.

Dan de "gewone" kids iets meer naar achteren en dan helemaal achteraan de "pispaaltjes".

Die er weinig van verwachten maar toch altijd blijven hopen.

En dan zie ik onze zoon staan gewoon bij zijn tafeltje die helemaal niets verwacht.

Een jongetje die in de klas niet durft te vertellen dat hij later als hij groot is graag Paleontoloog wilt worden.

De andere kinderen weten immers toch niet wat dat is.

Een jongetje die in de klas niet durft te praten over zijn grote passies zoals Dinosaurussen of Vulkanen.

Of over zijn grote liefde de luiaard want geen enkel kind in de klas weet wat voor dier dat is en dan lachten ze hem weer uit.

Een jongetje dat vraagt: "Mam waarom heb ik geen "echte" vriendjes"? En dan, dan breekt mijn hart.

Gelukkig heeft hij een super Juf die heel veel weet over hoogbegaafdheid. Een Juf waar hij gelukkig super dol op is. Een Juf

die hem begrijpt, die zijn taal spreekt en hem stimuleert.

Och wat ben ik altijd weer blij als het half December is en alle feestjes weer zijn gevierd.

Als ook zijn eigen feestje weer is gevierd met kinderen waar hij niet mocht komen. Een feestje die ik veel liever als je in mijn hart kijkt

niet gevierd had.

En dan als ik lekker op de bank zit en terug denk aan die hele poppenkast van feestjes en uitnodigingen dan denk ik laat ze allemaal

maar de rambam krijgen. Ik heb een heerlijk kind, een kind dat er wezen mag. Ja hij is slim, nou en..!!

Ik kan weer even opgelucht adem halen. Tenminste voor een half jaar want dan begint het hele circus weer opnieuw.

En wie weet zijn de wonderen de wereld nog niet uit en vliegen de

Uitnodigingen ons dan om de oren.

Ach een Moeder mag toch altijd hopen, toch??